و در حديث ديگر فرمود : اگر از امرى خايف باشى يا حاجتى به خدا داشته باشى ، پس اوّل خدا را به بزرگى و به عظمت ياد كن ، چنانچه او سزاوار است ، و صلوات بر محمّد و آل محمد بفرست ، و حاجت خود را بطلب ، و خود را به گريه بدار ، و سعى كن كه گريه كنى اگرچه به مقدار سر مگسى باشد ، پدرم مىفرمود : نزديك‌ترين حالات بنده به خدا در هنگامى است كه در سجده باشد و گريان باشد « 1 » . و تضرّعاتى كه به دست مىباشد در حالت دعا موافق احاديث معتبره آن است كه : اگر هنگام رغبت و رجا باشد كف دست را به سوى آسمان كنى ، چنانچه دست پيش كسى مىدارى كه چيزى به دستت دهد ، و اگر حالت خوف و بيم باشد پشت دستها را به آسمان مىدارى ، يعنى من از اعمال خود نااميد شدم ، و از كثرت بدى اعمال روى طلب از تو ندارم ، و در حال تضرّع انگشت سبابه راست به جانب راست و چپ حركت مىدهى كه نمىدانم از اصحاب يمينم يا اصحاب شمال و از نيكوكارانم يا از بدكاران ، و در هنگام تبتّل و انقطاع انگشت سبّابهء دست چپ را بلند مىكنى و پست مىكنى ، مانند كسى كه به ابرام چيزى از كسى طلبد ، يا اشاره به آن است كه نمىدانم مرا بلند خواهى كرد يا پست خواهى گذاشت ، و در هنگامى كه گريه بسيار شود و اسباب و علامت اجابت ظاهر گردد دستها را از جانب سر خود بلند مىكنى ، يا از پيش روى خود پيش مىبرى كه گويا حاجتم را داده‌اند و دست فراز مىكنم بگريم « 2 » . اى عزيز ببين حق‌تعالى با آن مرتبه و جلال و عظمت و استغنا و بىنيازى با

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 483 ح 10 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 480 - 481 .